หวัดดีปีใหม่จ้า ... กลับมาแล้ว ... 14 วันอันตราย ในมณฑลเสฉวน
ทั้งสนุก ทั้งเหนื่อย ... ด้วยความโหดของเส้นทาง ความสูง ความหนาว และ ...
"สุขา" ที่ปลดทุกข์ที่ไม่สรรค์สร้างความสุขีเอาซะเลย (เรื่องนี้ไว้เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง)
...
...
ประเดิมด้วย ดินแดนสวรรค์ ... "เมืองตันปา" ที่เคยบอกว่าจะไปเยี่ยมเพื่อนชาวทิเบตละกัน
ตันปา ... เป็นเมืองเล็กๆ อยู่ทางตะวันตกของมณฑลเสฉวน ห่างจาก "เฉิงตู" เมืองหลวงของเสฉวน
แค่ 300 กว่ากิโลเมตร ... แต่ใช้เวลาเดินทางบนรถทัวร์ 8-9 ชั่วโมง ทางเดียวที่จะไปได้คือ รถยนต์ เลียบแม่น้ำ เลาะภูเขา ไต่ภูเขาลูกแล้วลูกเล่าที่สูงไม่ต่ำกว่า 3,000เมตร น้องๆทิเบตก็ว่าได้เหมือนเดินทางบนหลังคาโลกยังไงอย่างงั้น ใครที่เป็นนักเมารถ แพ้ที่สูง เป็นไส้เลื่อน หรือริดสีดวง ... ขอแนะนำให้นอนอยู่กับบ้าน จริงๆนะ ... เดี๋ยวจะหาว่าไม่บอก
** ถนนแบบเรียบๆ แต่สูงได้ใจ ก็ประมาณเนี้ย 3-4,000 เมตร ... ส่วนแบบไม่เรียบมีอีกเยอะ
**รถทัวร์ที่เราฝากชีวิตไว้กว่าครึ่งวัน จอดพักล้างล้อรถกลางเขา ... เราลงมาสูดอากาศบางๆ
...
...
คนตันปา ก็คือ คนทิเบตเผ่า Jiarong... มีธรรมเนียมประเพณี และการแต่งกาย ผิดแผกไปจากคนทิเบตในมณฑลทิเบตไปบ้าง แต่แรงศรัทธาในศาสนาไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
เมืองเล็กๆ เมืองนี้ มีประชากรแค่ 50,000 คน แต่มีภาษาพูด 5 ภาษา ... น่าทึ่งไหมล่ะ แต่ละหมู่บ้านก็จะมีเอกลักษณ์และบุคลิกต่างกันไป ... เขาว่าเป็นเมืองที่สาวงามที่สุดของจีน แล้วยังเป็นเมืองที่รวมแม่น้ำถึง 5 สาย มองจากแผนที่หรือภาพถ่ายดาวเทียม ... ราวกับเป็นรูปดอกจัน
**วัดลามะที่เป็นที่เคารพของคนตันปา ก่อนถึงตัวเมืองซัก 5 กม.
เปิดตัวด้วยเมืองตันปา ด้วย หมู่บ้าน "เจียจู - Jiaju" ที่ National Geographic ของเมืองจีน ยกให้เป็นหมู่บ้านที่สวยที่สุดของประเทศจีนเข้าชมหมู่บ้านปกติต้องเสียค่าเข้า แต่ไกด์กิตติมศักดิ์ คนขับรถกะป๊อที่เราเหมาพาเที่ยวทั้งวันในราคา 350 หยวน(รถตู้คันป้อมๆ เล็กๆ คล้ายๆ รถกะป๊อบ้านเรา) สามารถพาพวกเราเข้าไปได้ด้วยบุหรี่แค่มวนเดียว
** หมู่บ้านเจียจู ... ในมุมสงบยามบ่าย
** สังเกตไหมสีชมพูที่พันรอบศีรษะ แปลว่า เธอยังเป็น "เสียวเจี่ย" สาวน้อยอยู่ถ้าแก่แล้วไหมจะเป็นสีน้ำเงินสด
"หมู่บ้านเจียจู" ลักษณะบ้านสวยโดดเด่นกว่าหมู่บ้านอื่นในตันปา ก็คงตรงที่รู้จักใช้สีสัน สีขาว แดง ดำ คาดบนตัวบ้านที่ก่อด้วยหินแผ่นเล็กๆ เรียงซ้อนกัน มุมของหลังคามียอดแหลมวางหินสีขาว ที่ถือว่าเป็นหินศักดิ์สิทธิ์เอาไว้
ถนนที่กว่าจะขึ้นมาบนหมู่บ้านนี้ได้ ... ไม่ใช่แค่คดเคี้ยวและสูงชัน แต่เจอทั้งลูกรัง ฝุ่นแดง หลุมบ่อ ไม่รู้ว่าอวัยวะภายในกลายเป็นมิลค์เชคแล้วหรือยัง แต่พอมาได้เห็นบรรยากาศข้างบนเท่านั้นล่ะ ... โอ้! แม่เจ้า ... มอร์แดนเวิร์ดจ้ะ
ฉันถามเขาว่า ทำไมต้องมาอยู่บนเขาสูงขนาดนี้ ด้านล่างติดแม่น้ำไม่สบายกว่าเหรอ เขาว่า สมัยก่อนมีการสู้รบกันระหว่างเผ่าเยอะ พวกที่รักความสงบไม่อยากวุ่นวาย ก็เลือกที่จะยอมลำบาก มาอยู่บนเขาห่างไกลแทน ... อือม ถึงว่าคนที่นี่ดูใจดี สบายๆ เรียบง่าย ... แถมยังเป็นหมู่บ้านที่ดูสะอาดเรียบร้อย ผิดกับบ้านคนทิเบตที่เราเจอกันมาระหว่างเดินทาง อันนั้นก็มอร์แดนเวิร์ด ... เกินคำบรรยายเหมือนกัน
พวกเราทึ่งกับบ้านที่ก่อด้วยหินของชาวทิเบตมาก ... ถามเขาว่า สร้างบ้านแบบนี้แพงไหม เขาบอกว่าตอบไม่ได้ขึ้นอยู่กับวัสดุที่เลือกใช้ ส่วนค่าแรงไม่มี เพราะทุกคนจะมาช่วยกันสร้าง ... ดีจัง อยากมีบ้างซักหลัง
เราแวะไปเยี่ยมบ้านของครอบครัวตัวอย่าง ... เขาติดป้ายเล็กๆหน้าบ้านไว้ว่า Model Family วันนี้เขาจะทำอาหารกลางวันให้เราทานกัน แบบชาวบ้านแท้ๆ ... ระหว่างรอ ก็ให้พวกเราไปนั่งเล่นบนห้องรับแขกชั้น 2 กินผลไม้ไปพลางๆ ... เราขึ้นไปก็ทึ่งอีกแล้ว
** จ๊ะเอ๋ ... ที่นี่เขาไม่นุ่งผ้ากันหรือไง ราวตากผ้าถึงกลายเป็นราวตากหมู
** ห้องรับแขกสีสันสดใส แสนอลังการของคนเจียจู ...
อาหารกลางวันของเรา สมค่าแก่การรอคอย ... เต็มโต๊ะไปหมด มีทั้งไอ้เจ้าหมูตากแดดแต่เย็นเจี๊ยบที่แขวนนั่นด้วย สไลด์มาเป็นแผ่น จิ้มกับพริกป่น+เครื่องเทศ+ผสมกับผงชูรส! อร่อยเหลือเชื่อ ชาวคณะพากันกินราวกับเนื้อสวรรค์ จานอื่นๆ เหมือนจะเป็นฝักถั่วลันเตาผัดกับเบคอนมันย่องเผ็ดหน่อยๆ ... มันต้มหัวเล็กๆจิ้มกับพริกป่นแบบหมูน่ะแหละ ... มีอีกหลายอย่างจำไม่หมด รวมทั้ง แป้งย่าง "โมโม" ที่เอาแป้งมาวางบนแผ่นเหล็กประกบ แล้วเอาไปนาบบนไฟ มีทั้งแป้งขาวๆ แป้งเหลืองที่ทำจากข้าวโพด หอมๆ มีกลิ่นฟืนนิดๆ อร่อยเหลือเชื่อ กินแทนข้าวได้เลย ... มีเหล้าใสแจ๋ว จอกเล็กๆ แต่รสชาติบาดคอสุดๆ กินแค่จิบเดียวร้อนวูบไปทั้งหน้า ... ส่วนน้ำชา เป็นชาเนย ใส่นมแพะ (เข้าใจว่างั้นนะ) รสออกเค็มปะแล่มๆ (รูปอาหาร เดี๋ยวจะเอามาแปะตามหลังนะ) ... สนนราคาทั้งหมด 70 หยวน กินกันพุงกาง 6 ชีวิต (ชาวคณะ 4 คนเพื่อนทิเบต1 คน คนขับรถอีก 1 คน) 350 บาท!!! ... คนขับรถบอกว่า ตามมารยาทต้องกินอาหารให้หมดเกลี้ยง ไม่งั้นคนทำจะเสียใจมาก ... ไม่ไหวอ่ะ ท้องจะแตก แถมตุ๊ยตุ่ยมาแล้ว ... เสียมารยาทอย่างแรง คนอื่นยังไม่อิ่ม แต่ต้องขอตัวไปตุ่ยซะก่อน
ห้องน้ำ ... ชั้นบนเป็นเวอร์ชั่นลมโกรก พื้นห้องเป็นไม้ท่อนๆปูต่อกัน มีช่องโหว่เล็กๆ ให้พอปลดทุกข์ลงไปหล่นตุ้บข้างล่างได้ สูงเอาเรื่องอยู่เป็นห้องน้ำแบบแห้ง ไม่มีน้ำให้ล้างจ้ะ ถ่ายไปก็เย็นวาบๆไป ... เพิ่งมารู้ทีหลังว่าชั้นล่างก็มีห้องน้ำ แบบมีน้ำด้วย ... เลยส่งท้ายอีกทีก่อนบะบาย (ถ่ายสะดวกได้ขนาดนี้ เข้าใจว่าเป็นฤทธิ์ชาเนย)
จบจากอาหารกลางวัน พวกเราพากันอำลาเจ้าของบ้าน เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปสาวสวยของหมู่บ้านนี้ไว้เลย ...เธอเป็นนางแบบประจำหมู่บ้าน มีรูปลงในนิตยสารมากมาย ... สวยจริงๆ สมคำร่ำลือว่าเป็นดินแดนหญิงงาม เราพากันเดินชมหมู่บ้านแล้วก็เก็บภาพสวยๆ กันต่อ
เพื่อนทิเบตบอกว่า ต้องมาที่นี่ช่วงเดือนมีนาคม เพราะต้นบ๊วย ต้นท้อ จะพากันออกดอก ทั้งสวยทั้งหอมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ... แค่นี้ก็สวยน้ำตาไหลแล้ว เวลานั้นจะสวยขนาดไหนน้อ ... มาอีกซักทีดีไหม ? ใครจะมาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับฉันบ้าง ยกมือขึ้น !!
** สงสัยจะสวยประมาณเนี้ย ... รูปสุดท้ายนี้จาก www.youduo.com เว็บท่องเที่ยวของตันปาเขาล่ะ
...
...
จบ "หมู่บ้านเจียจู" แห่งตันปา... ไว้เดี๋ยวล้างรูปจากกล้องฟิล์มแล้วจะมาแปะเพิ่มนะ รูปจากดิจิตอล สวยไม่ได้ดังใจเลย
ตอนต่อไป ... ยังอยู่ในตันปา แต่ไป หมู่บ้าน "โซโพ - Soupo" ที่มีหอสังเกตการณ์โบราณอายุเป็นร้อยๆ พันๆ เป็นดงเลย ... สวยแปลกไปอีกแบบนึง
