+++ การเดินทาง ภาคหลงทาง +++

ตอน หลงทางต่อ ... ใน อินน์สบรูก (1)

จากเวียนนา ... ฉันเดินทางต่อไปเมืองอินน์สบรูก เมืองเล็กๆในแคว้น Tirol ของออสเตรีย ที่โอบล้อมด้วยเทือกเขาแอลฟ์ หรือที่นี่เขาเรียกกันว่า Alpine ฉันถูกพาบินข้ามเมือง ข้ามเทือกเขา โดยเครื่องบินลำเล็กมาก อารมณ์คล้ายนั่งรถเมล์มีปีก มีที่นั่งแค่ 2 แถว แถวละ 2 ที่นั่ง ที่ปีกมีใบพัดโตๆ ครางเสียงหึ่งๆ พร้อมกับระบบสั่นสะเทือน ที่ทำให้ฉันนั่งหลังไม่ติดเบาะ เพราะเหมือนถูกนวดอยู่ตลอดเวลา

เครื่องบินบินต่ำมาก ข้อดีคือ ฉันได้มองวิวสวยๆไปตลอดทาง ... และพอเข้าใกล้เมืองอินน์สบรูก ก็เริ่มเห็นเทือกเขาหิมะ ขาวๆ ตัดกับพื้นผิวดำๆ กับท้องฟ้าสีแจ่ม ทำเอาคนไม่เคยเห็น เกาะหน้าต่างสั่นๆ แบบตาไม่กระพริบ ทนความสวยไม่ไหวเลยต้องคว้ากล้องขึ้นมาถ่ายรูป แล้วพอตอนเครื่องบินจะลงนะคุณเอ๋ย ... นึกว่าจะชนตึกซะแล้ว ใกล้ชิดประติดดินมาก โชคดีในความบังเอิญของฉัน รูปสุดท้ายก่อนเครื่องบินลง ฉันถ่ายติด หลังคาทอง ... จุดสำคัญของเมืองนี้ได้โดยไม่รู้ตัว

พี่สาวเพื่อนที่ร่วมก๊วนเดินทางมารอรับที่สนามบิน ... เราพากันนั่งแท็กซี่เข้าเมือง ไปที่หอพักในตรอกเล็กๆ ย่านกลางเมืองเก่า ที่โผล่ออกไปปุ๊บก็เจอ หลังคาทอง ปั๊บเลย ... หลังจากเจอทั้งหิมะ เจอทั้งฝนหนาวเหน็บจากเวียนนา พอมาเจอแดดจ้ากับฟ้าใสๆ อากาศกำลังเย็นสบาย แถมด้วยวิวสวยๆ ที่หยั่งกับถอดออกมาจากโปสการ์ดของเมืองนี้ ... ตกหลุมรักอีกแล้ว

เราเริ่มต้นเดินสำรวจเมืองเล็กๆ ที่เคยเป็นเจ้าภาพจัดกีฬาโอลิมปิคฤดูหนาว เดินข้ามแม่น้ำอินน์ ใสแจ๋ว ไปยังอีกฟาก เมืองนี้ ชื่อ อินน์สบรูก ก็เพราะว่า มีแม่น้ำอินน์ (Inn) ไหลผ่าน ส่วนคำว่า บรูก ก็มาจากBrücke ที่แปลว่า สะพาน เมืองสะพานข้ามแม่น้ำอินน์

เราออกเดินโดยมีพี่สาวเพื่อนเป็นคนนำทาง พร้อมกับหอบหิ้วของฝากจากเมืองไทยไปให้พี่คนไทยใจดีที่โน่น แล้วก็เดินต่อเข้าไปในเขตมหาวิทยาลัย ... ฉันชอบตึกเรียนที่นี่จัง ไม่เก่าไม่ใหม่ อารมณ์คล้ายๆดูผลงานของ แฟรงค์ รอย ไรท์ ... เขาบอกว่าเมืองนี้ เป็นเมืองนักศึกษา ประชากรที่นี่ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามาจากที่โน่นที่นี่ที่นั่น รวมถึงคนไทยก็หลายชีวิต แล้วพรุ่งนี้ค่ำๆ เรามีนัดชุมนุมคนไทย ในปาร์ตี้เลี้ยงส่งพี่สาวเพื่อนคนนี้ล่ะ ที่ห้องพักของนักเรียนไทยคนนึง

เราเดินซอกแซกกันจนค่ำมืด ... จนเกือบปรุเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เราไปจบที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งใหญ่ที่สุดของเมือง ที่อยู่ชั้นล่างของสถานีรถไฟ เป็นที่เดียวที่เปิดถึง 3 ทุ่ม เพราะบรรดาร้านค้าต่างๆ 6 โมงเย็นก็ปิดประตูกลับบ้านไปหาครอบครัว พาหมาไปเดินเล่น ไม่ก็ออกจ๊อกกิ้ง หรือเล่นกีฬา ชีวิตแฮปปี้ดีจัง

ความเงียบเข้าปกคลุม ... ระหว่างเดินหอบหิ้วของกินกลับหอพัก เวลาความสุข มันเดินเร็วจริงๆ หมดไปแล้ว อีกหนึ่งวัน ...

โชคดีจัง ... วันนี้ ฉันยังไม่มีอาการ หลง

~ รอติดตาม คนหลง ตอนที่ 2 coming soon จ้า ~

ปล. ถ้าใคร "งง" กับชื่อเรื่อง "หลงทาง" .... entry นี้เป็นภาคต่อจาก "มาย เวียนนา" ลองแอบไปอ่านก่อนก็ได้นะ