จริงไหม ... ที่คนหนุ่มสาวมักจะหาเวลาอยู่นิ่งๆ ... แต่ในขณะที่คนแก่มักจะหาอะไรทำอยู่ตลอดเวลา
อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันกับพี่ๆ พากันไปหาแม่ ไปถึง...แม่กำลังวุ่นอยู่กับการนึ่ง "ข้าวต้มมัด" กองโต แม่บอกว่าจะเอาไปขาย ... นั่นไง แม่ฉัน
ฉันจำไม่ได้่ว่า "ข้าวต้มมัด" ฝีมือแม่อร่อยที่สุดหรือเปล่า เพราะฉันยกตำแหน่งนี้ให้อาม่าไปแล้วเรียบร้อย แต่ "ไข่พะโล้" กะ "ขนมจีนน้ำยา" ของแม่ อร่อยที่สุดในโลก
เมื่อก่อนเวลาแม่มาบ้านกรุงเทพทีไร แม่จะมาต้มไข่พะโล้หม้อเบ้อเริ่มไว้ให้ ต้องต้มค้างคืน ให้ข้นคลั่กๆ ... ต้มเสร็จกินเลย ไม่อร่อยน่ะ แม่บอกว่า จะอร่อยก็ต้องไปซื้อผงพะโล้ที่ห้างเมอร์รี่คิงส์ สะพานควายเท่านั้น ฉันกับพี่สาวเพิ่งมารู้ว่า เคล็ดลับของแม่ คือ ผงพะโล้ยี่ห้อโลโบ้ จริงๆ ที่ห้างไหนก็มีขาย แต่แม่ยืนยันว่าต้องซื้อที่นี่ ... ไงล่ะ แม่ฉัน
ฉันว่า มันอยู่ที่รสมือแม่มากกว่า ... เพราะพี่สาวคนเก่งของฉัน เอาเคล็ดลับของแม่มาใช้ ยังไงก็ทำได้ไม่อร่อยเท่า
และเมื่อไหร่ที่น้องชายฉันกลับมาเมืองไทย แม่ต้องทำ "ขนมจีนน้ำยา" ของโปรดของลูกชายคนเล็กต้อนรับ เป็นลาภปากของพวกฉันไป และถ้าเป็น "น้ำยาไก่" ล่ะก็นะ ... สุ๊ดย่อด
แม่ไม่ค่อยจะชมว่าอะไรอร่อย แม่บอกว่าทำเองอร่อยกว่า เวลาพาแม่ไปกินข้าวนอกบ้านทีไร มีลุ้น... มื้อไหนที่แม่เอ่ยปากว่าอร่อย พวกเราจะพากัน สาธุ ... ขอรับรองได้ว่า ร้านนั้นขายดิบขายดีระเบิดเถิดเทิงแน่นอน
สมัยนานมาแล้ว ฉันจำได้ว่าครั้งนึง แม่ กับ ญาติ นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ ทำ "ลอดช่องใบเตย" กินกัน ขอบอกว่า เป็น "ลอดช่อง" ที่อร่อยมากและก็ทำให้ตื่นเต้นได้มากที่สุด ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า คนสมัยก่อนเขาทำขนมลอดช่องกันแบบนี้
คุณรู้จัก "โม่หิน" ไหม หินแท่งกลมๆ วางซ้อนกัน มีช่องเล็กๆ ด้านบน มีคันไม้เสียบไว้สำหรับใช้มือหมุน (หรือ โม่ น่ะแหละ) อุปกรณ์ที่ทำขนมได้อร่อยโคตะระ ... แม่เอาข้าวเหนียว (หรือข้าวสาร ?!?) มาแช่กับใบเตยหั่นละเอียด ฉันมีหน้าที่หยอดข้าวลงในรูโม่ ญาติเป็นคนออกแรงโม่ เราได้น้ำแป้งสีเขียวๆออกมา แล้วเอามาตั้งไฟเคี่ยวให้งวดจนข้น ... จากนั้นก็ตักใส่กะมังเจาะรูที่ก้นหลายๆรู กดแป้งข้นๆ ให้ไหลผ่านรูตกลงไปในหม้อน้ำเย็นข้างล่าง ตัวลอดช่องก็จะเซ็ตตัวพอดี ... ห๊อมหอมใบเตย (แบบนี้เขาเรียกว่า ลอดช่องเส้นสด แบบขนามจีนเส้นสดได้ไหมนะ) ยิ่งได้กะทิ ที่ขูดคั้นเองสดๆ ผสมกับน้ำตาลโตนดด้วยนะ ... โห! อร่อยไม่ปราณีใครเอาซะเลย
นึกถึงทีไร ... ก็อยากกินอีก แต่ก็ได้แต่ฝัน เวลานี้ ชั่วโมงนี้ จะมีใครมานั่งทำลอดช่องเอง ... นี่ล่ะหนา ยุคโลกาภิวัฒน์
สรุป ... ระหว่างที่รอนึ่งข้าวต้มมัดอีกระลอก ฉันกับพี่ ก็ซัดกันไปคนละห่อสองห่อ พุงกางเลย มีเด็กข้างบ้านวิ่งมาซื้อซะ 2 รอบ ... สุดท้ายเลย ขอเหมาข้าวต้มมัดแม่มากรุงเทพ เอาไปแจกเด็กสยามซะหน่อย
Quote ตบท้ายประจำวัน
" I cannot be a good cooker, but I can be a good selector นะ"
เรื่องพาไปกินของอร่อยๆ เชื่อมือเหอะ ... ทำเป็นได้แค่นี้ล่ะ
ปล. โกรธอ่ะ อยู่ๆ Entry นี้ไม่โชว์ดื้อๆ แถมพอเรากด edit ข้อมูลหายไปเกือบครึ่ง ... ต้องมาพิมพ์ใหม่
